پسر به دختر گفت اگه يه روزي به قلب احتياج داشته باشي اولين نفري هستم كه ميام تا قلبمو با تمام وجودم تقديمت كنم.دختر لبخندي زد و گفت ممنونم
تا اينكه يك روز اون اتفاق افتاد..حال دختر خوب نبود..نياز فوري به قلب داشت..از پسر خبري نبود..دختر با خودش ميگفت :ميدوني كه من هيچوقت نميذاشتم تو قلبتو به من بدي و به خاطر من خودتو فدا كني..ولي اين بود اون حرفات..حتي براي ديدنم هم نيومدي...شايد من ديگه هيچوقت زنده نباشم.. آرام گريست و ديگر چيزي نفهميد...

چشمانش را باز كرد..دكتر بالاي سرش بود.به دكتر گفت چه اتفاقي افتاده؟دكتر گفت نگران نباشيد پيوند قلبتون با موفقيت انجام شده.شما بايد استراحت كنيد..درضمن اين نامه براي شماست..!
دختر نامه رو برداشت.اثري از اسم روي پاكت ديده نميشد. بازش كرد و درون آن چنين نوشته شده بود:

سلام عزيزم.الان كه اين نامه رو ميخوني من در قلب تو زنده ام.از دستم ناراحت نباش كه بهت سر نزدم چون ميدونستم اگه بيام هرگز نميذاري كه قلبمو بهت بدم..پس نيومدم تا بتونم اين كارو انجام بدم..اميدوارم عملت موفقيت آميز باشه.(عاشقتم تا بينهايت)

دختر نميتوانست باور كند..اون اين كارو كرده بود..اون قلبشو به دختر داده بود..
آرام اسم پسر را صدا كرد و قطره هاي اشك روي صورتش جاري شد..و به خودش گفت چرا هيچوقت حرفاشو باور نكردم...
 

نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388ساعت 18:25 توسط رامین| |

نوشته شده در سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388ساعت 20:10 توسط رامین| |

تو با من چه کردی که دگر نه خواب دارم نه خوراکی   نه عقل دارم نه حواسی

هزار جهد بكردم كه سر عشق بپوشم
                                   نبود بر سر آتش ميسرم كه نجوشم
       بهوش بودم از اول كه دل به كس نسپارم
                            شمايل تو بديدم، نه عقل ماند و نه هوشم

هر چه کردم که به تو فکر نکنم ولی باز تمام فکرم پيش تو بود

آيا هيچ با خود فکر کرده ای که وقتی به چشمانم نگاه می کنی چه در وجود من می گذرد؟

دگر راهی نجستم و از آن شهر برای مدتی رفتم تا بگذرد که شايد از يادم بری اما حالا می بينم نميشه.

حال پی به راستی شعر معين ميبرم

سفر کردم که از يادم بری ديدم نميشه

آخه عشق يه عاشق با نديدن کم نميشه

غم دور از تو موندن يه بی بالو پرم کرد نرفت از ياد من عشق سفر عاشق ترم کرد

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین 1388ساعت 20:21 توسط رامین| |

دوستان خوبم سلام !

یاران همیشگی من درغم و شادی!

ازاینکه درغیاب من اومدین وبه وبلاگم سرزدین کمال تشکررا دارم.واین نهایت لطف شمادوستان رودرحق من نشون میده !ومتاسفم ازاین که نتونستم از دوستان گلم خبربگیرمآخه دلیل داشت وان هم یک دلیل قاطعدراین مدتی که من درنت نبودم اتفاق ناگوار ودردناکی برامون افتاد که روزای عید وتعطیلات وروزهایی که قراربودبرامون لحظات به یادموندنی باشه رو به عزا تبدیل کردوهمه مارو داغدار کردآن هم فوت ناگهانی عموی عزیزم بودکه هنوزهم درغم ازدست دادن آن عزیز عزادار وسیه پوش هستیم.

نوشته شده در جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت 0:20 توسط رامین| |

 

دوستان! دوستان!

سال نو آمد

سال نو

زمستان رفت

کدوم زمستان، من که امسال ندیدمش، دلم خیلی براش تنگ شده است.

در نبودش بود که فهمیدیم اگر نباشد بهار است، بهار به نبود زمستان می گویند، هر چند بدون زمستان هم بهار بی آب است و رنگ بر رخساره نخواهد داشت.

دلم برای زمستان تنگ شده است.

زمستان

با آن سفیدی پاکش، با آن بی پرده بودنش، هر چند سرد باشد.

بهر هر صحبتی بود این گفته چنین تمام می کنم نوروزتان و سال جدیدتان مبارک و پر برکت،

سالتان سرشارازموفقیت باشد سالی پربارتراز۸۷و هزاران سال پایداربمانید

 

نوشته شده در جمعه سی ام اسفند 1387ساعت 16:19 توسط رامین| |

نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1387ساعت 20:12 توسط رامین| |

من از خدا خواستم،
نغمه های عشق مرا به گوشت
برساند تا   لبخند مرا
هرگز فراموش نكنی و
ببینی كه سایه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداری تنهایی.
ولی اكنون تو رفته ای ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من این
است كه من شاهد رفتن تو هستم

نوشته شده در یکشنبه هجدهم اسفند 1387ساعت 22:29 توسط رامین| |

من صبورم اما...

به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم

اگر شادی زیبای تو رابه غم غربت چشمان خودم میبندم

تو نمی دانی چقدر با همه ی عاشقی ام محزونم

و به یاد همه ی خاطرهات مثل یک شبنم افتاده به خاک مغمونم

من صبورم اما...

بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و چراغی که تو را از شب متروک دلم دور کند میترسم

من صبورم اما...

این بغض گران صبر نمی داند چیست!!

نوشته شده در سه شنبه سیزدهم اسفند 1387ساعت 12:24 توسط رامین| |

حرفهای ما هنوز ناتمام
تا نگاه می کنی :
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی !
پیش از آن که با خبر شوی
لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود
آی ...
ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود !

نوشته شده در پنجشنبه هشتم اسفند 1387ساعت 21:29 توسط رامین| |